Evidence Based Practice is in een tiental jaren een gevleugeld begrip in de gezondheidszorg geworden. Het begrip heeft zijn wortels in de geneeskunde, maar is inmiddels ook tot bloei gekomen in de verpleegkundige en paramedische disciplines. Evidence Based Practice is geen nouveauté meer, en ook geen trend van voorbijgaande aard. Het is een hoeksteen voor het ontwikkelen van medische kennis, voor het maken van klinische beslissingen en voor het evalueren van uitkomsten zorg en de beoordeling van kwaliteit van zorg. Andere benadering Bij Evidence Based Practice gaat het om een andere benadering de zorgverlening: niet ervaringskennis is primair maatgevend voor keuze in behandeling, maar wetenschappelijk bewijs. De bekende zelfverzekerde houding gebaseerd op aloude wijsheden, is vervangen door een attitude van gerede twijfel en een niet aflatend streven naar beter onderbouwde zorg. Dagelijkse vragen zoals of de vertrouwde diagnostische strategie wel juist of nuttig is, of de gebruikelijke therapie wel effectief is, of hoe zeker we zijn over de prognose, weerspiegelen dit veranderde denken. Evidence Based Nursing Daarnaast heeft Evidence Based Practice onbedoeld grote vooruitgang gebracht in het multidisciplinair samenwerken. Dit omdat de verschillende disciplines dezelfde uitgangspunten en taal van Evidence Based Practice zijn gaan hanteren, en de methoden van de klinische epidemiologie als basis voor het wetenschappelijk onderzoek zijn gaan aanvaarden. Evidence Based Nursing is dan ook niets bijzonders, gewoon Evidence Based Practice toegepast op de verpleegkundige zorg. Evidence Based Nursing kan wel iets complexer zijn dan Evidence Based Medicine omdat uitkomsten van verpleegkundige zorg zich niet direct laten meten in harde termen van mortaliteit en morbiditeit, en tevens omdat aspecten van verpleegkundige diagnostiek en therapie vaak minder makkelijk expliciet te maken en te meten zijn. Evidence Based Richtlijnen en implementatie Hoe Evidence Based Practice theoretisch bedreven moet worden is duidelijk. Hoe wetenschappelijk bewijs, geïncorporeerd met klinische ervaring, leidt tot een richtlijn voor het klinisch handelen is meestal ook helder, maar het blijkt niet eenvoudig de praktijk op de veranderde vorm van denken aan te passen. Dit vereist een grondige attitude verandering. Om praktijkmensen volgens Evidence Based Richtlijnen te laten werken moeten complexe implementatiestrategieën worden bedacht. Met een op de toekomst gericht beleid betekent dit dat in de basisopleiding van verpleegkundige veel moet veranderen. Bron: www.verpleeg.hva.nl/lectoraat.htm